25/12/2009 - Dümdüz Cümleler

Kelimeler doluyor dilime. Birbirlerini iterek yine, beğendirme çabasındalar kendilerini. Şiir dizesim geliyor vazgeçiyorum. Bir şiirin küstah mısrasına maya olmamalı bu gayretli kelimeler. Ne kadar vakur da olsa şiirin başı, arada sırada ezmeli. Dümdüz cümlelerle mukabele etmeli yüreğine insan. Sırat-ı Müstakim misali...

Neler oluyor yine bilmiyorum. Birleştirmek için her açtığımda bir parçasını daha kaybettiğim bir yapboza döndü hayal. Bense ilk kez yapboz yapan bir çocuk. Kayıp parçanın önemini anlamadan biten kısmını gösteriyorum anneme. Lakin annem de yok. O da kendi yapbozunu tamamlayamamış ki. Sadece ah vah sesleri yükseliyor her anne nidamın ardından.

Beylik cümleler geliyor aklıma şimdi de. Yine yazmayacağım biliyorsun. Çok bilmiş edaları yıldızlara yolladım. Onlara daha çok yakışır diye. Bir de sana yakışırdı biliyor musun? İki kelime ile yüreğimi fethettiğin o günleri özlemeden edemiyorum. Çocuk bakışlarımı bana geri verendin sen. Ve çocuk kaygılarımı. Hayat bu kadar pempeleşmişti işte.

Sen öyle sanıyordun. Çekip gittiğinde her şey bitecek ve hayat senden benden önce nerdeyse ordan devam edecek. Sana inanmak istedim, bütün kalbimle. Bıçakla keser gibi gittiğinde "işte sevdiğim adam" dedim. Ama olmadı güzelim. Kendimi kandırmışım hep. Bütün işittiklerime rağmen hala derman sendeymiş gibi yolunu bekliyorsam, zerrece inanmamışım demek.

İçimde bir köşe hep dile geliyor seni anımsayınca. Kapında buluyorum o yanımı. Oyuncak vitrininin önünden yaka paça götürülen her çocuk gibi, ağlatarak koparıyorum onu senden. Hatta gücüm yetmeyince senin hakkında yalanlar uyduruyorum. Olmadı kendime bile itiraf etmediğim gerçekleri vuruyorum yüzüne. Masum büküp boynunu peşim sıra geliyor. Seni affetmeyen diğer yarımı bu görüntü çok mutlu ediyor. Bense hep o masumdan taraf oluyorum, içimin sesini kimseye duyurmadan.

23/12/2009 - Muamma

22/12/2009 - Anafor

Yazmak istiyorum. İçinde bulunduğum hali, daha sonra bakıp anımsamak için yazmak. Kelimeler gelmiyor aklıma. Onları hoyratça harcamışım. Gereksiz yere ve bütün anlamlarını tüketerek bitirmişim. Şimdi en ihtiyacım olduğu zaman yoklar.

Yazmayı severim. Yazarak öğrenmeyi, anlamayı. Kendime anlatarak olayların üstesinden gelmeyi. Kelimeleri tüketmemiş olsaydım yine öyle yapacaktım. Bir kaç süslü ve güzel cümle ile anlatıp kurtulacaktım. Ama yapamıyorum. Kurduğum her cümle eskiden kurduğum bir cümleye benzediği için bulantıya sebep oluyor içimde. Bir yerde bir anafor oluşuyor ve hızla dönmeye başlıyor. Sonra yutulduğumu hissediyorum.

Böyle zamanlarımda bir dost omzuna yaslanmak iyi gelirdi. Başımda dolaşan bir dost eli, bir kaç sıcak sevgi sözcüğü, sıkı bir sarılış... Hafifletirdi yükümü. Az önce yanımdan ayrılan dostum yine denedi bütün bunları. Ama olmadı işte. O ki her ihtiyacım olduğunda yanımda belirir. En içten sözlerle beni teselli eder. Bu defa işe yaramadı. Hatta o bile olsa, herhangi birine ihtiyaç duymuş olma hissi içimi kavurdu. Dün akşamdan bu yana boğazıma takılan yumruk büyüyüp kocaman oldu. Nefes alamaz oldum. Çıkıp gitmek istedim onu da yapamadım.

Böyle zamanlarda ne yapar insan? Nasıl baş eder? Sana dair ne varsa yok etmek isterdim. Bana dair olanlarını yerlerine ikame ederek... Ama hangileri sen hangileri ben sanırım artık bilmiyorum.